Guri me mbishkrim në shqip!

Në gjuhën Etruske, paraardhësja e gjuhës Shqipe:

Te urat tan na la rez ula vaxr. Lautn Velthinas estla Afuna s’slel , eth ca ru te zan fusi , e ri tesn . S’te is Rasnes i pa ama , xen naper xi i Velthinathuras aras . Peras cem ul , mlescul . Zu ci enesci epl tu laru Aulesi , Velthinas arznal clensi . Thi i thil scuna cenu , eplc felic . Larthal , s’Afunes clen , thunxul the falas . Xie m’fusi e Velthina . Xin tha cap , e mu ni clet , ma su . Naper sranc zlothi i falsti Velthina . Xut naper penezs , ma su . Ac ni na ! Clel Afuna . Velthina mler zinia . Inte ma mer cnl . Velthina zia , s’aten e tesne . E ca Velthinathuas ! Tha urax , e lutes ne Rasne . Ce i tesn , s’te is Rasnes Ximth , spelth uta scuna ; Afuna mena xen . Naper ci cln – xare , utu se Velthina s’atena . Zu ci enesci i pa spela ne thi fulumxva . Spel thi , rene thi . Est ac Velthina , aci lun , e tu ru ne scu ne Zea . Zu ci enesci : A thu mi ss Afunas , pen th’na ama Velthina ? Afunathus u ni ei n’zeri una clathil thunxulthl . Ix ca cexa zixuxe .

Në gjuhën Shqipe të vjetër:

Te urat tan na lan rez ula ma varr . Estrat e Lart Urtni Velthines Afuna s’siell , edh ca ru te zan pusn e ti tes . S’te is Etrusc i pa sena , xin naper xir i Velthines s’art . Periast cem ul , mplescun . Zu ci prifti epr tu lartu Eulesin , birin thirr e thirr scun cetu , plac – filic . Larthali , diali Afunes , digxion thenie fialas . Xie m’pus e Velthinas . Xin ta cap , e mu ni cret , ama su . Naper stancie , zathi i folsti Velthina . Xutet naper pamie , ama su . A ca na ni ! Clith Afuna . Velthinan e mler zinia . Ende ma mer levizien . Velthina zi , s’atxer e tes . E ca trupi Velthinas ! Tha urata , e lutet ne Rasne . Ce i tes , s’te is Xiu Rasnes , spellt ata scun ; Afuna mrena xin . Naper cat levizie – xare , aty se Velthinan si atxera . Zu ci prifti i pa yjt ne rrefime spelle . Spela thir , rene thir . Est aty Velthina , aty lun, e tu ru ne scu ne Zoti . Zu ci prifti : A thu mi cus Afunas, pa t’na qe Velthina ? Afuna e niu edhe n’zeri nia clithm , cxe digxion . I cat cena nzixun.

Në Shqipen e sotme:

Të urtët tanë, na lanë dritë poshtë në varr. Eshtrat e lart të Urtit Velthina, Afuna ç’sjell, dhe ka ruajtur të zënë guvën, e rri tashmë. Si të is Etrusk i pa qenë, hyn nëpër hir të trupit të artë të Velthinës. Përjashta jemi ulur, bashkë. Zuri ky prifti epër të lëvdojë Aulën, birin e zjarrtë të Velthinës. Fjalë pas fjale erdhën këtu, plak e bir. Larthali, djali i Afunës, dëgjon thënie fjalësh. Hije në guvë e Velthinës. Hyn t’a kapë, e mu në kryet por s’mund. Nëpër shmangie, zëthi i fliste Velthina. Hutet nëpër pamje, por s’mund.
A ka ndonji këtu! – klith Afuna. Velthinën e mbulon terri. Ende ma mer lëvizjen. Velthina zi (terr), si at’herë e tani. I përket trupit të Velthinës ! –tha urata, e lutet në Rashne. Në çast, si të ish Hyu Rashnesh, te shpella ata shkuan; Afuna hyn brenda. Nëpër këtë lëvizje – hare, aty sheh Velthinën përsëri . Zuri ky prifti i pa yjet në thënie (rrëfime) shpelle. Shpella thotë (flet) , retë thonë (flasin) . Është aty Velthina; aty luan, e duke na ruajtur ne, shkon në zoti . Zuri ky prifti: A mi thotë kush Afunës, pa të na qe Velthina? Afuna e njeh madje në zëri klithmën që dëgjon. Këtë kemi shkruar! Ylliria

You must be logged in to post a comment Login